விளையாட்டு வழி கற்றலா, ஒர்க்ஷீட்டா: ஆய்வுகள் உண்மையில் என்ன சொல்கின்றன

வேறொரு ப்ரீ-ஸ்கூலின் 3 வயதுக் குழந்தை “A B C D” என்று நேர்த்தியான வரிகளில் எழுதும் வாட்ஸ்அப் ஃபார்வர்டை ஒவ்வொரு பெற்றோரும் பார்த்திருப்பார்கள். அது ஒரு காட்சிப்படுத்தல்; பார்க்கப் பிரமிப்பாக இருக்கும். ஆனால் நீண்ட காலத்தில் குழந்தைகளுக்கு எந்த முறை உதவுகிறது என்பதில் இளம் குழந்தைப் பருவ ஆய்வுகள் மிகத் தெளிவாக உள்ளன — அது ஒர்க்ஷீட் அல்ல.

30 ஆண்டு ஆய்வுகள் காட்டும் சித்திரம்

இதில் மிக நீண்ட ஆய்வு High/Scope Perry Preschool திட்டம்; அது குழந்தைகளை அவர்களின் 40 வயதுகள் வரை பின்தொடர்ந்தது. படிப்பை மையமாகக் கொண்ட, நேரடியாகக் கற்பிக்கும் திட்டத்தில் இருந்த குழந்தைகளைவிட, விளையாட்டு வழி ப்ரீ-ஸ்கூல் திட்டத்தில் இருந்த குழந்தைகள் 23 வயதுக்குள் கிட்டத்தட்ட எல்லா அளவீடுகளிலும் முன்னிலையில் இருந்தனர் — நிலையான வேலை, அதிகக் கல்வி, குறைவான கைதுகள். நேரடிக் கற்பித்தல் குழுவினர் தொடக்கத்தில் 5 வயதில் முன்னால் இருப்பதுபோல் தோன்றினர். அந்த இடைவெளி 7 வயதுக்குள் மறைந்து, அதன் பிறகு தலைகீழானது.

இது தனித்த கண்டுபிடிப்பு அல்ல. அதன் பிறகு அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பின்லாந்து, நியூசிலாந்தில் நடந்த ஆய்வுகள் அனைத்தும் இதே முடிவுக்கு வந்துள்ளன.

ஒர்க்ஷீட்கள் பலன் தருவதுபோல் ஏன் தோன்றுகிறது

ஒர்க்ஷீட்டை நிரப்பும் 4 வயதுக் குழந்தை ஒரு திறமையைக் காட்டுகிறது. அது கண்ணுக்குத் தெரியும் ஒன்றாகத் தோன்றும். பெற்றோர் விளைவைப் பார்க்கிறார்கள். பள்ளி “இந்த வாரம் 20 பக்கங்கள் முடித்தது” என்று தெரிவிக்கிறது. இது திருப்தி தரும், அளக்கவும் முடியும் — ஆனால் இது கற்றல் அல்ல. பொருள் புரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லாத ஒரு வடிவத்தைக் குழந்தை திரும்பத் திரும்ப வரைவது மட்டுமே.

விளையாட்டு ஏன் உண்மையில் அதிகம் கற்றுத்தருகிறது

4 வயதுக் குழந்தை விளையாட்டாக ஒரு மளிகைக் கடை நடத்தும்போது:

• டோக்கன்களை எண்ணுகிறார்கள் (கணக்கு).
• பொருட்களுக்குக் கற்பனை விலைகளை எழுதி ஒட்டுகிறார்கள் (ஆரம்ப எழுத்து).
• வாடிக்கையாளரிடம் பேரம் பேசுகிறார்கள் (சமூகத் திறன்கள்).
• பொருட்களை வகை வகையாகப் பிரிக்கிறார்கள் (வகைப்படுத்துதல்).
• மாம்பழத்தைப் பற்றி வாடிக்கையாளருக்கு ஒரு கதை சொல்கிறார்கள் (கதை சொல்லல்).

ஐந்து கற்றல் துறைகள், தாமாகவே தொடங்கியவை, பல ஆண்டுகள் நினைவில் நிற்பவை. உலகில் எந்த ஒர்க்ஷீட்டும் இதைச் செய்யாது.

கற்பதற்குப் பதிலாகக் குழந்தைகள் செய்வது அல்ல விளையாட்டு. குழந்தைகள் கற்கும் வழியே விளையாட்டுதான்.

“ஆனால் பெரிய பள்ளியில் என் குழந்தை பின்தங்கிவிடுமா?”

இதுதான் உண்மையான பயம். சுருக்கமான பதில்: இல்லை. விளையாட்டு வழி ப்ரீ-ஸ்கூல்களில் படித்த குழந்தைகள் வகுப்பு 1 தொடங்கிய மூன்று மாதங்களுக்குள் வாசிப்பிலும் எழுத்திலும் மற்றவர்களுக்கு இணையாகிவிடுகிறார்கள். அதன் பிறகு பள்ளிக் காலம் முழுவதும் புரிதல், சிந்தித்து விளக்குதல், சிக்கல் தீர்த்தலில் முன்னேறிச் செல்கிறார்கள்.

விளையாட்டு வழி என்பதன் பொருள் இது அல்ல

விளையாட்டு வழி என்றால் “நாள் முழுவதும் இஷ்டம்போல் விளையாட்டு” அல்ல. திறமையான ஆசிரியர்கள் நோக்கத்தோடு விளையாட்டை வடிவமைக்கிறார்கள் — பொருட்களை முன்கூட்டியே திட்டமிடுவது, நல்ல கேள்விகளைக் கேட்பது, மொழி வளம் நிறைந்த உரையாடல்களில் குழந்தைகளை ஈடுபடுத்துவது. எங்கள் I EPICS கட்டமைப்பு சரியாக இந்த வகை கட்டமைக்கப்பட்ட விளையாட்டுதான்.

பள்ளியைப் பார்வையிடும்போது வித்தியாசத்தை எப்படிக் கண்டறிவது

1. குழந்தைகளைக் கவனியுங்கள். அவர்கள் நகர்கிறார்களா, பேசுகிறார்களா, எதையாவது கட்டுகிறார்களா — அல்லது வரிசையாக அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கிறார்களா?
2. சுவர்களைப் பாருங்கள். குழந்தைகள் செய்த கலைப் படைப்புகள் இருக்கின்றனவா, அல்லது அச்சிட்ட சார்ட்கள் மட்டுமா?
3. ஆசிரியர்கள் பேசுவதைக் கவனியுங்கள். அவர்கள் கேள்விகள் கேட்கிறார்களா, அல்லது கட்டளைகள் இடுகிறார்களா?